Latijns-Amerika in Beweging

Blog

Mundo Noticias

Mundo Noticias

Eigenzinnige redactieleden geven hun persoonlijke visie op alles wat met Latijns-Amerika en het Caribisch gebied te maken heeft. Of het nu gaat om grote zaken als de persvrijheid of iets kleins als de schoonheid van literatuur, het maakt niet uit. Mundo Noticias geeft een kijkje achter de schermen. Lees waar onze redactieleden zich over verbazen of een uitgesproken mening over hebben.

"What you see is news, what you know is background, what you feel is opinion" Lester Markel.

Blogging sinds: 9 mei 2014
zaterdag, 28 februari 2015 20:58

¡No va a salir nada!

'Er komt toch niets naar buiten!', sprak een Argentijnse vriend onlangs. Op 18 januari werd speciale aanklager Alberto Nisman dood in zijn hotelkamer aangetroffen. Hij deed onderzoek naar de grootste terroristische aanslag in Argentinië ooit: die op het Joodse gemeenschapshuis AMIA – Asociación Mutual Israelita Argentina in 1994. De daders zijn nooit gepakt. En als ik mijn Argentijnse vriend moet geloven, zal dat als het aan de politiek ligt ook nooit gebeuren.

Het onderzoek van Nisman wees vanaf het begin de beschuldigende vinger naar Iran. Een pijnlijke constatering, aangezien president Cristina Kirchner allesbehalve gebaat zou zijn bij de uitkomst van dit onderzoek. In 2013 haalde zij de banden aan met Iran, omdat het economisch gezien slecht ging met Argentinië en het land behoefte had aan Iraanse olie. Er zou bewijs zijn dat Kirchner de zaak uit 1994 in de doofpot wilde stoppen in ruil voor deze olie. Net voordat Nisman dit bewijs boven tafel kon brengen, werd zijn levenloze lichaam in zijn zwaarbewaakte appartement in Buenos Aires aangetroffen.

De zaak Nisman houdt de gemoederen nog dagelijks bezig. Er wordt zoveel over geschreven en gezegd , dat veel Argentijnen ook niet meer weten wat te geloven. De een noemt dit een stap van de regering om de pijnlijke waarheid te verbergen. De ander meent dat dit wel heel evident zou zijn en, met het oog op de verkiezingen dit jaar, het dus een domme zet zou zijn. Of dat het bewijs van Nisman gewoon niet klopt. Of was het toch zelfmoord? Komt de waarheid met zoveel onzekerheden wel boven tafel?

De regering lijkt het in ieder geval wél te weten en slaat in het wildeweg om zich heen. De ene complottheorie haakt op de ander in, waardoor het een net van verweven waarheden, halve waarheden en leugens is geworden. Een hoogdravend politiek discours lijkt belangrijker dan de waarheid. Of het nou over inflatiecijfers gaat, over de werkelijke boosdoener van de schuldencrisis of een onopgeloste moordzaak: de regering overschreeuwt graag de feiten en bepaalt graag zelf wat er gebeurt met de waarheid: schuldig of niet.

Terwijl iedereen druk is met elkaar als schuldige aan te wijzen, worden de slachtoffers van de aanslag uit 1994 onder het tapijt geveegd. Als een aanslag uit 1994 de waarheid blijkbaar nog niet aankan, wanneer komt de waarheid over de dood van Nisman dan boven tafel? Velen denken dat dit überhaupt niet gaat gebeuren. Misschien wordt dit wel een doofpotaffaire en gaat alles als een nachtkaars uit. En als dit gebeurt, komt dat waarschijnlijk niet zo slecht uit voor de regering. Want voorkom je met zoveel verschillende meningen en verwarring niet gewoon dat er hele groepen aan de poorten staan te schreeuwen? In Argentinië controleert de politiek de waarheid. En als deze om welke reden dan ook niet zo prettig blijkt te zijn, is het doel dan verwarring scheppen? Oftewel: een onzekere waarheid, missie geslaagd?

De zaak Nisman kan naar mijn mening worden gezien als een test voor de democratie. De Argentijnse geschiedenis kenmerkt zich door een pendulum van dictaturen en democratische perioden, en kent sinds 1983 een lange onafgebroken democratie. Het wantrouwen van de bevolking naar de politiek toe is echter altijd gebleven en de instituties hebben zich nog niet sterk getoond. Politieke beslissingen genieten weinig draagvlak en worden vaak op grond van dubieuze motieven genomen. Deze zaak stelt uitgerekend de wankele instituties, politieke instabiliteit en ontransparante, dubbele agenda's aan de kaak. Het valt nog te bezien of de zwakke instituties een einde kunnen maken aan straffeloosheid en belangenverstrengeling, en uiteindelijk de echte waarheid boven tafel kunnen brengen.

Nu lijkt Cristina Kirchner aangeklaagd te zijn voor het verhinderen van de rechtsgang. Is dit dan de ommekeer? Zal het politiek schreeuwen plaatsmaken voor een onafhankelijk onderzoek, waarbij politieke controle buitenspel gezet kan worden en de scheiding der machten ook in de praktijk kan functioneren? Of wordt dit toch de zoveelste doofpotaffaire, waar op aan wordt gestuurd? De waarheid boven water halen, is in ieder geval een zaak van zeer lange adem. Hoe het ook zij en wie er ook schuldig is, het wordt tijd dat onafhankelijke onderzoeksinstituties hun werk kunnen doen. Mij zal het niets verbazen als de regering een aardige vinger in de pap heeft en blijft houden in deze zaak. En met het afnemen van berichten gedurende het schrijven van dit artikel, lijkt de zaak zomaar richting doofpot te gaan ...

Geschreven door Stefanie Klaassen

Reageer

  • Adressen van webpagina's en e-mailadressen worden automatisch naar links omgezet.
  • Toegelaten HTML-tags: <a> <em> <i> <strong> <b> <cite> <blockquote> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd> <h2> <h3> <h4> <hr>
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.

Meer informatie over formaatmogelijkheden

By submitting this form, you accept the Mollom privacy policy.

Reacties