Latijns-Amerika in Beweging

Blog

Medellin: stad in transformatie

Medellin: stad in transformatie

Ik ben Letty Reimerink (1964) en onder meer werkzaam als communicatieadviseur in stedelijke ontwikkelingsprojecten.

Voor mijn Master in Latin America Studies ben ik drie maanden in Medellin om onderzoek te doen naar de elektrische roltrap die een aantal wijken in het armste stadsdeel Comuna 13 verbindt met de stad. Ik wil weten in hoeverre de bewoners in de wijk nu daadwerkelijk van deze nieuwe vorm van openbaar vervoer profiteren.

Tijdens mijn verblijf hier blog ik over de ontwikkeling van Medellin van de afgelopen jaren en natuurlijk over alle interessante dingen die ik tijdens mijn onderzoek tegenkom.

Blogging sinds: 25 april 2014
vrijdag, 23 mei 2014 17:27

De schaduwkant van de metrocultuur

In de straten van Medellin is het altijd druk en chaotisch met alle straatverkopers die de meute passerende mensen hun waar proberen aan te smeren. Maar als je dan een metrostation in gaat, is het alsof je een andere wereld binnentreedt. Het is er schoon, er klinkt rustige achtergrondmuziek en de metro’s rijden in korte intervallen af en aan. 

Er is altijd iemand om in de gaten te houden dat iedereen zich gedraagt. Laatst waren er twee tieners die op de grond waren gaan zitten, maar dat was heel duidelijk geen onderdeel van de ‘metrocultuur’; zij werden direct gesommeerd om op te staan. De metrocultuur is een verzameling gedragsregels die op een positieve toon aan de gebruikers wordt overgebracht, in de hoop dat de mensen zich ernaar gedragen. In de metro hoor je een vriendelijke, rustgevende vrouwenstem, die tussen de aankondigingen van de haltes door, uitleg geeft over wat de metrocultuur inhoudt met teksten als: ‘glimlachen kost niets en er is altijd wel een reden voor’ of ‘de metro is van ons allemaal, laten we hem daarom schoon houden en niet eten en drinken in de metro’. Ook worden reizigers opgeroepen op te staan voor ouderen en vrouwen met kinderen en elkaar te respecteren. Ik heb al vaak gezien dat het werkt. Mensen staan regelmatig op voor hun medereizigers en de metro is altijd super schoon en volledig vrij van graffiti. 

Er zit echter een hele onverwachte schaduwkant aan deze metrocultuur. Uit onderzoek naar het gebruik van de metrocable in combinatie met de metro is gebleken dat vrouwen eerder kiezen voor de bus dan voor de metro. Ze hebben er volgens eigen zeggen wel degelijk last van seksuele intimidatie. Juist door de metrocultuur die oproept vrouwen te respecteren, durven ze geen klacht in te dienen. Seksuele intimidatie komt niet voor in de metrocultuur, dus zullen ze wel niet serieus worden genomen, is hun gedachtegang. Dat is natuurlijk een hele paradoxale uitwerking van een goed bedoelde strategie. 

Die strategie werkt overigens niet altijd. In het spitsuur veranderen de anders zo vreedzame Colombianen in roofdieren en gaan de goede manieren radicaal over boord. Dan is het ieder voor zich. Er is gedrang en geduw. Mensen laten reizigers niet eens uitstappen, maar wurmen zich al direct naar binnen. Daarbij schuwen ze niet links en rechts voor te dringen en waar nodig ellenbogen te gebruiken. Ook als de metro al vol is, gooien mensen hun volledige (over)gewicht in de strijd om toch noch mee te kunnen, voordat het sein ‘deuren dicht’ klinkt. Wie gedurende de spits met de metro reist, moet zich er bij neerleggen dat hij niet meer is dan een sardientje in een vol blik. Gelukkig heb ik het voordeel dat ik – met behulp van mijn Colombiaanse hakken van 10 centimeter - bijna een kop boven de rest uittoren en in ieder geval nog iets van verse lucht krijg. 

Reageer

  • Adressen van webpagina's en e-mailadressen worden automatisch naar links omgezet.
  • Toegelaten HTML-tags: <a> <em> <i> <strong> <b> <cite> <blockquote> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd> <h2> <h3> <h4> <hr>
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.

Meer informatie over formaatmogelijkheden

By submitting this form, you accept the Mollom privacy policy.

Reacties