Latijns-Amerika in Beweging

Cultuur

zondag, 17 juli 2016 0:21

Een cowboy met een fashion fetish

Filmrecensie Neon Bull

Sasja Koetsier

Eind deze maand komt Neon Bull uit, nu al mijn favoriete Latijns-Amerikaanse film van het jaar. Verwar hem niet met het bijna gelijktijdig uitgebrachte The Neon Demon, die naar verwachting de tongen flink zal losmaken. Het is te hopen dat dit de aandacht niet wegneemt van zijn minder schreeuwerige, maar minstens zo gedurfde bijna-naamgenoot uit Brazilië. 

De setting: de wereld van de vaquejada, een rodeo-achtige sport die populair is in de Braziliaanse regio Nordeste. De personages: de leden van een rondreizend gezelschap, die samen een soort geïmproviseerde familie vormen. En het verhaal? Nou, dat ís het verhaal van Neon Bull: deze steppe, dit milieu, deze beesten, deze mensen. In lange shots en kalme pans observeert Mascaro dit alles. Een vrouw waxt haar kruis, een man hangt de was op, een ander pist – bezigheden die door de combinatie van alledaagsheid en intimiteit soms de indruk wekken dat ze puur bij toeval zijn vastgelegd. Maar dat is schijn: de personages worden gespeeld door professionele acteurs en elke scène is door de regisseur bedacht. 

Machowereld

Neon Bull is de tweede speelfilm van Gabriel Mascaro, maar hij maakte al meerdere documentaires – vandaar dus ook die observerende aanpak. Het is een manier van kijken waartoe speelfilms je niet zo vaak aanmoedigen: écht kijken. Kijken naar situaties en personages die zich niet in een oogopslag laten overzien en zich niet zomaar in een paar woorden laten beschrijven. Op allerlei manieren laat Mascaro traditionele scheidslijnen vervagen: tussen mens en dier, tussen kind en volwassene, tussen man- en vrouwelijkheid. 

De machowereld van de vaqueiros – cowboys die te paard een stier moeten zien te overmeesteren – biedt vrouwen geen plek in de arena; maar als truckchauffeur van het gezelschap staat Galega haar mannetje. En de menigte die zich overdag met vaquejada laat vermaken, bespeelt zij ’s avonds met een erotische act, waarin ze zich als een paardachtig wezen op het podium begeeft. Haar extravagante showkostuums worden dan weer ontworpen en genaaid door Iremar, die ervan droomt om ooit zijn bestaan als vaqueiro op te kunnen geven voor een carrière in de mode-industrie. Een cowboy met een fashion fetish dus. Waarom niet?

Ongrijpbaarheid

Het zijn allemaal geen doorsnee personages, en daarin zit het plezier van Neon Bull: dat het zich allemaal net een beetje buiten het gewone gemiddelde ophoudt, en dat zonder een zweem van ironie. De film neemt niet alleen afstand van een stereotype kijk op de Braziliaanse samenleving, maar haalt meteen het publiek uit zijn verwachtingspatroon. Waar speelfilmscenario’s in de regel gretig gebruikmaken van bekende sjablonen, verhindert Mascaro je telkens om te categoriseren en gemakzuchtig conclusies te trekken. 

Die ongrijpbaarheid maakt de film eindeloos boeiend, zelfs zonder iets wat je met goed fatsoen een plot kunt noemen. In een schijnbaar willekeurige reeks gebeurtenissen – soms dramatisch, soms grappig, soms ontroerend – raak je gaandeweg vertrouwd met deze personages en hun nomadische bestaan. Waarbij de film vooral focust op de fysieke aspecten van dat bestaan: de arbeid, het zweet, het stof, de seks. De slotscène van Neon Bull behoort tot de meest gedurfde en vertederende vrijscènes uit de wereldcinema. Alleen al daarom: ga dit zien.


Neon Bull is vanaf 28 juli in de Nederlandse bioscopen te zien.
 
Trailer:

Reageer

  • Adressen van webpagina's en e-mailadressen worden automatisch naar links omgezet.
  • Toegelaten HTML-tags: <a> <em> <i> <strong> <b> <cite> <blockquote> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd> <h2> <h3> <h4> <hr>
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.

Meer informatie over formaatmogelijkheden

By submitting this form, you accept the Mollom privacy policy.